Kookboekpraatjes vullen gaatjes!




“ ... brought to you by the makers of Soylent Red and Soylent Yellow,
high energy vegetable concentrates ... ”
*

Mag 'gie asjeblieft?


De Brandaris, vuurtoren van Terschelling, duisterlijk vernoemd naar een nepheilige, even onheilig als Sinterklaas of St. Juttemis, heeft voor mij altijd iets weggehad van een grote vierkante uitschuifverrekijker. Ik zie dan (in mijn misschien wat verwarde geest) hoe de lachwekkend pompeuze, kleine Napoleon, op zijn grote knol bij Waterloo, door het rode topje eenogig het slagveld aftast. Als hij Wellington en zijn pelotons ziet staan roept hij verschrikt op z'n Corsicaans: púúútèng!
We hadden wat te vieren en als je zo’n familiefeestje organiseert ga je wat mij betreft naar een van de Hollandse Noordzee-eilanden. En als je werkelijk een leuk feest wil hebben, dan laat je Texel linksliggen, wat dat oord behoort al vele jaren tot de Zeventien- verschrikkingen-van-Nederland. Dus het werd Terschelling, mijn voorkeur door de eeuwige Bosplaat.
Ik zal je niet vervelen met een uitgebreid verslag, want dat doet er niet toe. Wel wil ik kwijt dat we in een Hotel/B&B zaten dat werd gedreven door een vrolijke oudere Amsterdamse vrouw, getrouwd met een goed ingeburgerde jongere Japanner. Elke avond zetten Lin en Hediki ons  een maal voor dat klonk als een klok, en serveerden daarna veel koffie, likeur en gezelligheid in de gelachkamer. De B&B bestaat nog, de toenmalige eigenaren zijn vertrokken, misschien is de gelagkamer nog steeds een gelachkamer, maar er worden naar mijn weten (internet) geen avondmaaltijden meer verstrekt. Mocht dat intussen wel zo zijn, dan is het, in het licht van de Terschellingse traditie zonder twijfel "van alles uit de frituur”, en daarmee onaardig de naam van het etablissement aan je prijs te geven. In de Japansterdamse sfeer die er hing, (een cocktail van gezelligheid, gastvrijheid, weten waar men mee bezig is, een scheut minimalisme en een pietsie formaliteit, geschud met efficiëntie), paste de formule van de open keuken en de eenvoudig te maken, maar waanzinnig lekkere avondmaaltijden op basis van zelfontwikkelde, gemakkelijk op tafel te zetten eenpansgerechten. Tenzij er een feest was en "even" een compleet zesgangenmenu op tafel gezet werd zonder meerprijs. Ik mocht een jaar of twee later Lins verhuiskaart schrijven. Omdat dit in de vorm van een miniatuur kookboekje werd gegoten, moest zij een paar van haar geheimen prijsgeven. Een ervan was het uiterst nuttige recept voor 


Groene Prut:

Maal 250 gram van elk: wortel, prei, peterselie, bladselderij (zoveel mogelijk blad gebruiken) en zout, in de keukenmachine tot, jawel, een groene prut en schep mengsel in schone potten. Weersta de onderbuikgevoelens daar knoflook of ui aan toe te voegen, omdat er dan ook azijn in moet om bederf tegen te gaan. En azijn hoort hier absoluut niet in. Zout is voldoende om deze pasta maandenlang goed te houden in de koelkast. Wat doe je hiermee? Een eetlepel, meer of minder naar smaak, in soepen, sauzen, groenten etc. werkt als een heerlijke smaakmaker. Beter dan Aromat of Maggie in mijn beleving. 
Pas wel je andere zouttoevoegingen aan!

 

*  Zie: http://en.wikipedia.org/wiki/Soylent_Green



In de Global Village (2) <<
Plaats een reactie

Peter 24-07-2011 12:24
Soylent Green... Zwaar ondergewaardeerd als vroege doemscenario SF-film met "eten" (en gegeten worden) als prachtige rode draad. Erg passend bij de thema's van deze site. Weetje: Charlton Heston was als enige op de hoogte van het feit dat Edward G. Robinson ernstig ziek was en waarschijnlijk zijn laatste rol speelde.
De film heeft mij altijd gefacineerd. SF is mijn soort film: als je echt weet dat het verzonnen is kijk je gemakkelijker dan wanneer de filmmaker probeert om voor te doen alsof het echt gebeurd is of gebeuren kan. Voor eenvoudigen van geest als ik een groot voordeel. Leve Harry Potter! Darius
Wouter Pieplenbosch 21-06-2011 20:37
Leuk verhaal. "Groene prut" could be the Soylent Green, isn't it? Wat een grappige en verschrikkelijke plot van de film van o.a. Charleston Heston Wist niet dat het in die tijd al een issue was. Good job.
Inderdaad die associatie in het stukje beoogd. Heb die zelf gelegd ivm de prachtige kleur groen van het mengsel en toen de film via eBay weer eens op de kop getikt. Waar e.e.a. al niet to leidt. Oorzaak en gevolg.
Ik zie dat je een zeer regelmatige lezer bent Wouter. Dank. Darius.