Kookboekpraatjes vullen gaatjes!




Na een minuut peinzend gezwegen te hebben, vervolgde de man zijn verhaal. Hij sprak met zijn ogen gericht op zijn kop koffie alsof hij mij niet meer zag. Hij vervolgde: op een dag kreeg ik het verzoek even bij een mij persoonlijk onbekend nieuw directielid langs te komen. Eén van de inmiddels omhoog gevallen presentkaasjes van een vorige omhooggevallen presentkaas in een voormalige directie of raad van bestuur. Zo’n joch dat de baard laat groeien om er ouder uit te zien. Wat ik verwachtte gebeurde: ik kreeg zonder omhaal te horen dat ik door een aankomende overname op de nominatie stond om met een groot aantal collega’s mijn sleutel tot het toilet in te moeten leveren. Ik had daar eigenlijk geen problemen mee, want ik ben realist en hou van duidelijkheid. Al was het op het moment dat ik 35 dienstjaren achter de kiezen had. U begrijpt, zei de bedrijfskoppensneller zalvend, dat er voor iedere baan twee kandidaten zullen zijn, één van ieder bedrijf. Er zal nog zorgvuldig overwogen worden wie de beste kandidaat is, dus uw uiteindelijke kans op ontslag is 50%. Hier ging het mis, meneer. Wie denkt zo’n prolurk tegenover zich te hebben? Misschien was ik te cynisch, maar een bedrijf dat overgenomen wordt in een fusie is de underdog. Daar hoef je niet voor gestudeerd te hebben. Wie denkt u wie in die functies tot de besten zijn gekozen? Precies! Meer dan 80% van onze kandidaten moest het veld ruimen. Ik moet u zeggen meneer, dat de afhandeling niet erg soepel verliep. Drie maanden gingen voorbij voordat ik aan de beurt was voor een concreet gesprek met ingehuurde experts. Je kunt in Nederland overal experts voor vinden tegenwoordig. Directieleden pronken graag zelf met goed nieuws. Slecht nieuws moet door een ondergeschikte of externe expert gebracht worden. Zelf ben ik nooit laf geweest. Mijn expert was, niet toevallig denk ik, ook zo’n joch met een baardje, maar de regeling die hij in proxy voorstelde was, eerlijk is eerlijk, meer dan redelijk  en uiteindelijk wist ik met mijn jarenlange onderhandelingservaring er nog het een en ander bij te harken. Toen was een snelle exit mogelijk. Gelukkig, want ik had niet stilgezeten en was intussen een partnerschap aangegaan voor de inkoop van, laat ik het halfproducten noemen, die mijn zakenpartners en ik een toegevoegde waarde konden geven vóór verdere verkoop. En nu komt het vreemde. Ondanks mijn nieuwe plannen, de ruime afkoopsom en de positieve vooruitzichten voelde ik mij als het lid van een grote, nauwe familie in een Surinaams jungledorp, dat uitgestoten was. Verbannen als bijstander van de moord op een bedrijf naar de Guiana's. Alléén in de wildernis; een Kunta Kinte zonder banden; zonder plaats in de gemeenschap. Grof ontdaan van de gemeenschappelijke oorlogskleuren. Gecastreerd met het mes der nutteloosheid. Als een nieuwe melaatse. Ik zonderde mij af van alle collega’s en bekenden, behalve mijn allerbeste vrienden. Geen zin in uitleg, geen zin in excuses, geen zin in discussie, geen zin in troost, niks, nothing, niente. Ik wilde de naam van de nieuwe samenwerking niet meer zien of horen. Het was wel hét paardenmiddel dat mij op mijn nieuwe bezigheden deed concentreren. Zes jaar! Zes jaar heeft het geduurd tot ik weer het lef had met open oogopslag ex-collega’s te ontmoeten. En tot mijn verbazing vast te stellen dat ook zij dergelijke bittere ontwenningsverschijnselen hadden gekend. Soms met een smoes ontslagen, zonder tekst en uitleg. Nu ben ik met pensioen en nu ben ik dat gevoel pas helemaal kwijt. Mijn enige blijvende bitterheid is dat een zootje  bedrijfseconomische tinnegieters een bedrijf zo naar de, vergeef mijn Vlaams, klôte heeft geholpen. Het missen van de laatste jaren bij de werkgever heeft mij minder pensioen opgeleverd, maar meer vrijheid gegeven. En de ervaring van het opbouwen van een eigen bedrijf. Over tinnegieters gesproken: mijn schoonzoon werpt mij nu regelmatig voor de voeten dat zijn generatie voor mijn, wat hij noemt riante, pensioen moet opdraaien. Ik heb de slapjanus regelmatig op het feit gewezen dat ik tot mijn 68-ste heb gewerkt en afgedragen. En dat ik meegeholpen heb het pensioen van zijn overgrootouders te betalen, die geen of bijna geen cent hebben bijgedragen aan het plan van Drees. Ook is hij oostindisch doof voor het argument dat ik heb meebetaald aan zijn twee-jarige studie medicijnen, gevolgd door twee jaar economie, beide zonder afsluiting. Verdomde verspilling! Hij meent dat hij nu een medisch-economische achtergrond heeft, terwijl hij luiers voor volwassenen en farmaceutica probeert te slijten als artsenbezoeker.
Op dat moment keek hij mij verschrikt in de ogen. Verrek, ik moet door, ik vergeet dat ik over een uur in Leiden moet zijn. Hij zal wel weer gaan zeiken, meneer. Gelukkig is hij morgen ver voor het ontbijt al weg, omdat ik vannacht blijf slapen. Met de lunch ben ik gelukkig weer in d' Anvers. Goede reis naar Gouda, meneer. En dank voor het gesprek.



Bolo de Bolacha/Kaakjestaart
Een taart zonder bakken.

Waar dan ook in Portugal een dessert geserveerd wordt na de maaltijd, waar dan ook je in dat land een kopje koffie kunt drinken, de kans is heel groot dat je Bolo de Bolacha kunt bestellen. Deze traditionele taart is opgebouwd met eenvoudige ingrediënten, die zelfs arme mensen in huis hadden of goedkoop konden kopen. Omdat diezelfde mensen geen oven hadden, behalve de traditionele broodoven, die voor gebak onbruikbaar is, werd deze taart uit noodzaak geboren. Hieronder het recept van de kokkin van mijn pastelaria, die zich beklaagde dat tegenwoordig veel mensen de taart onterecht proberen te verrijken, in de letterlijke zin van het woord, met room, chocola, amandelen of geraspte kokos. Een logische gang van zaken wanneer mensen rijker worden en gemakkelijker aan ingrediënten kunnen komen. Onderdruk de impuls hetzelfde te doen. Het is gewoon niet nodig. Ook deze taart is ideaal om met kinderen te maken.

Stap 1: klop 125 gr suiker, 250 gr boter (ja, echte boter, veruit het lekkerst), een halve eetl koffiepoeder en 4 eierdooiers tot een crème. Laat de deze in de koelkast een uurtje tot rust komen. Maak intussen een kop sterke verse koffie en laat die koud worden
Stap 2: leg een stuk vetvrijpapier op een platte schotel. Zorg dat je in een koele ruimte kunt werken en dat er ruimte is in de koelkast om je taart weg te zetten. Denk even na over de vorm en zet eventueel wat potloodlijntjes als je niet uit de losse hand wilt werken.
Stap 3: gebruik 2 tot 3 pakken Mariakaakjes of een langwerpige versie. (Pally of Knappertjes etc). Doop die een voor een, snel en in het geheel in de koffie opdat de biscuitjes geen tijd hebben de koffie te absorberen. Besmeer ieder zorgvuldig aan de bovenkant met wat crème en leg ze in de gekozen vorm van de taart (rond voor de Maria's en rechthoekig voor de andere biscuitjes) naast elkaar tot een bodem. Een ronde taart zal een doorsnede hebben van ± 25 cm, de rechthoekige zal ± 12 x 25 cm worden. Werk met halve koekjes, verschuivend leggen en met het 90º draaien om een stevige, vlakke laag te krijgen, zonder doorlopende "naden". Bouw op dezelfde wijze 3 of 4 verdere lagen op de basislaag. Als je ronde kaakjes gebruikt vul dan de tussenruimte met crème voor je verder gaat met de volgende laag. Strijk de bovenste laag crème tot een keurige vlakke laag en smeer de zijkanten met een plat mes af. Verkruimel een paar kaakjes tot een fijn poeder en strooi dat over de top. Vooruit, besprenkelen of een naam of wens schrijven met wat chocolademuisjes mag deze keer. Laat geheel koelen en snij plakken of punten om te serveren.

(Dona Paula, Dolce Caffé, Pampilheira, Portugal)

PS: Sinds ik het bovenstaande heb geplaatst heeft Dona Paula op precies dezelfde manier als beschreven kleine taartjes gemaakt voor de verkoop in haar winkel, van 5 laagjes Maria Biscuitjes ieder. Misschien leuk om mee te beginnen.



>> Kerst en Voodoo
Visumperikelen <<
Plaats een reactie

HermanH 02-11-2012 22:58
De man aan uw stamtafel neemt de woorden uit mijn mond. Alleen duurde het bij mij niet "maar" zes jaar, en kreeg ik van mijn bedrijf geen riante afkoop. Mr van der Pluim: ik lees uw stukjes met belangstelling. Ik hoop er nog veel meer te mogen lezen. Groeten van H. Hartog uit Spanje.
Dank voor je bericht. Ik heb nu al meer van dergelijke reacties ontvangen. Geld maakt niet alles goed. Heb een mooie tijd in Spanje en geniet zoveel je kunt van het leven. Darius.
 
1-1 van de 1