Kookboekpraatjes vullen gaatjes!




(Typische foto uit de 60-er Zillertaljaren.
Je zult tevergeefs naar Darius zoeken)

Op een namiddag toen we de manifesten hadden afgesloten voor een vertrekkende boot, kwam onze afdelingschef, (het woord manager was nog niet uitgevonden), ons complimenteren voor het werk dat wij verzet hadden die week. Wij hadden het record van 500 connossementen verslagen. Gezien het om stukgoed ging, had dit een hoop extra informatie-invoer van kleine zendingen met veel individuele details met zich meegebracht. Alle vijf afdelingsleerlingen kregen een vers biljet van 20 mark uit zijn portemonnee, waarmee de vieravond van Ryan en mij die vrijdag gewaarborgd was. Ryan wist dat nieuwe Deense au pairs waren aangekomen die week en we besloten om na een snuffelbezoek aan het Deense Zeemanshuis, daarna als groep naar de grootste bierhal van Hamburg, het Zillertal, te gaan voor het smeren van de kelen. Tijdens die avond werden wij door Finn, een boezemvriend van Ryan, voor het volgende lange weekeinde uitgenodigd om een veelbelovend feestje bij te wonen in zijn woonplaats Kolding, een stadje pal ten oosten van Esbjerg op Jutland. Oh ja, en konden wij dan de nieuwe Grundig kleurentelevisie voor zijn vader meenemen. Verder was die avond in het Zillertal met onze oude vrienden en nieuwe vriendinnen lawaaierig, vrolijk en zeer geanimeerd en rolde ik pas in de vroege ochtend mijn bed in.
De vrijdagmiddag daarop waren we al om 1700 uit kantoor vertrokken en reden door het mooie Sleeswijk-Holstein richting grens. De televisie hadden we net in de kleine achterbak kunnen plaatsen van Ryans Ford Anglia, en een 12-tal flessen Duitse whisky(!), Asbach Uralt cognac en Oostenrijkse rum onder de stoelzittingen. Wij hadden de verzekering gekregen van een paar kennissen die vlak aan die grens woonden, dat een kleine omweg van 25 km in totaal nodig was om een slechts sporadisch bemande grenspost over te steken tussen twee kleine Duitse en Deense dorpen in het boerenland. Ons werd op het hart gedrukt in ieder geval pas na tien uur ‘s avonds aan te komen omdat er dan zéker niemand was. Deze laatste tip noodzaakte ons tot onze tevredenheid onderweg enige tijd te moeten passeren in een antieke boerderij waar een palingrokerij gevestigd was en bier geschonken werd bij ons avondmaal van paling en roggebrood. We waren in goede stemming, er was weinig verkeer en op de klok van half elf draaiden we in het donkere grensdorp om wat huizen heen, reden langs het lege Duitse douanehuisje door een stukje van 100 meter niemandsland en bevonden ons tot onze schrik als enerlaatste in een file van wel acht auto’s, die één voor één door Deense beambten werden uitgekamd. Wij konden geen kant op en ons hart stond stil. De auto’s voor ons hadden Duitse en Deense platen. Met hoopvolle stem merkte Ryan op dat we misschien geluk zouden hebben, omdat zijn Anglia Britse nummerplaten had en dat ik vooral alleen maar Duits moesten spreken, dan zou hij het alleen bij Engels houden. Na een minuut of twee stond er een Deens uniform naast zijn portier, dat op nurkse wijze naar onze paspoorten vroeg. De onvriendelijke man duimelde eerst door het Engelse paspoort en vroeg in onbeholpen Engels wat meneer meende te moeten uitspoken in het Koninkrijk der Vikingen op dat uur, waarop het antwoord “Ish bin Touriste, yes?” weinig geloofwaardig klonk. Hij zweeg. Toen was ik aan de beurt. Het duimelen duurde wat langer, hij keek mij door het raam langs Ryan goed aan, hield het paspoort op, wees naar iets en zei in het Duits: “Wat is dit?” Ik had geen idee wat de man bedoelde, maar toen ik beter keek zag ik dat een vrouw, (naar ik later hoorde de kleine roodharige Birte, één van de au pairs van de week daarvoor), haar lippen goed vet had gestift en daarvan een visumafdruk had achtergelaten op een lege pagina. Toen ik die nacht even naar de wc was gegaan had de daadster, na het traditionele dirigeren van de hoepaband, in alcoholische overmoed mijn paspoort uit mijn jasje getrokken, dat nog op de stoel hing, en als grap daarin haar sporen achtergelaten. De humorloze beambte wachtte niet op uitleg, trok het document uit mijn vingers en verdween het douanehokje in. Na een minuut of drie kwam hij weer naar buiten, gaf mij mijn pas terug met de zure woorden: “Reisepass nicht gültig. Gehen Sie zurück. Danmark für Sie verboten”. Hij stapte eerst voor en toen achter onze auto om te zorgen dat we konden keren en enkele seconden later stonden we hikkend van het lachen, en opluchting, weer in het dorp. Een kwartiertje later verdwaalden we ernstig in de omgeving van een volgend dorp toen we naar de volgende grensovergang zochten. Pas toen we na een lange modderige rit door het verlaten, aardedonkere platteland eindelijk een derde dorp binnenreden om ergens te kunnen vragen waar we waren, bleek dit 100% Deens te zijn. We waren langs akkers en weilanden de grens overgestoken zonder iets te merken.
Een week later zat ik ergens in Hamburg bij de Nederlandse consul. Hij keek zonder een spier te vertrekken naar de ergerniswekkende visumkus en hoorde mijn relaas aan van wat aan de grens gebeurd was. Zwijgend haalde hij een groot officieel stempel met Nederlands wapen uit de la, waarvan hij zorgvuldig een afdruk over het lippenrood plaatste. Zijn vergezellende woorden waren: “Dit zal die Denen leren”, er toen met brede, ondeugende lach aan toevoegend, “Ik hoop dat je je avond in het Zillertal in eenzelfde stijl hebt kunnen afsluiten”.


Makanan ketjil (Kleine hapjes/borrelhapjes)
Deze Indonesische naam voor borrelgarnituur wordt in onze familie sinds de vroege oudheid (mijn grootmoeder) nog steeds gebruikt. Iedere familie heeft hiervoor zijn eigen manier en recepten. Van het ouderwetse blokje kaas, de augurk in een plakje salami gerold, het gevulde ei, tot meer moderne zaken als pesto, gedroogde tomaat in olie of de kerstomaat. Hier drie recepten die overgebleven zijn van een kookgroep in San Francisco, van vóór het internet. Misschien daarmee ook ouderwets, maar lekker genoeg om te blijven maken:

Galopperende paarden
(Een versie van Ma Ho, een Thais gerecht)
- Snij een kleine verse ananas in blokjes van ca. 3x3 cm. Zet koel weg op wat 
absorberend keukenpapier
- Bak 8 fijngesneden bosuitjes of een middelgrote gesnipperde ui in wat olie tot bruin. Zet de vlam lager en voeg 2 eetl grove pindakaas, 1 eetl (basterd)suiker en ± 2 eetl ketjap toe
- Roer tot de suiker is opgelost. Voeg wat zout toe indien nodig. Laat afkoelen
- Plaats de blokje ananas op een schaal en bedek ieder met een ruime portie van het pindakaasmengsel, tot een torentje
- Knijp wat citroensap over het geheel, bestrooi met fijngehakte koriander en werk af met een stukje rode peper op ieder torentje
- Als laatste steek je een prikkertje door ieder hapje


Kerrienoten
- Verwarm de oven voor op 130 C
- Spreid 500 grm gemengde noten op een plaat en rooster voor 10 minuten 
- Klop een eiwit tot stijf en doe daar de iets afgekoelde noten bij, met 2 eetl kerriepoeder, een theel gestampte of gemalen
komijn, een
 theel kurkumapoeder (koenjit) en een theel fijn zout. Roer alles voorzichtig dooreen en spreid weer uit op de bakplaat.
- Zet opnieuw in de oven, voor 10 - 15 minuten
- Laat koelen en serveer bij de borrel

Artisjokkenprak
- Doe in de keukenmachine 1 koffiekop ieder mayonaise en oude geraspte kaas. Verder 1 ontzade, fijngesneden groene peper, 230- 250 gr uitgelekte artisjokharten (blikje) en een paar draaien versgemalen peper. Eventueel wat zout naar smaak
- Hak het geheel kort tot een grof mengsel, maar niet tot moes
- Besmeer hiermee ronde Haust toast, of een dergelijk product, en zet enige minuten onder de gril tot lichtbruin. Dien meteen op 



>> Hazeldonk (2)
Trechters/funnels (9) <<
Plaats een reactie

Felixdekat 07-12-2012 08:26
Dank voor het pompoenrecept en de relish. Al sta je er op de foto niet op, neem ik toch aan dat je nooit een leren broek draagt? :-) Heb je nog meer van die hapjes die ik gemakkelijk kan maken met het oog op de feestdagen? Groetjes FdK
Hallo weer. Ik zal kijken wat ik op korte termijn kan plaatsen. Groet. D.
PS Geen leren broek, nee! Maar wel de hoempa kapel moeten dirigeren. Kostte mij een rondje van 9 literpullen bier aan de kapel.
 
1-1 van de 1