Kookboekpraatjes vullen gaatjes!




De volgende tree op de ladder van succes?
 

Op zaterdagmorgen, de laatste dag van mijn eerste werkweek in de Saviemfabriek en mijn uitputtende werkzaamheden, (ijsberen en een vishaak), mocht ik mijn weekkatje aan het loket bij de poort ophalen op vertoon van mijn ponskaart en paspoort. Een bruin envelopje verborg mijn contant weekvoorschot op mijn maandsalaris. De kassier verzocht mij het bedrag na te tellen en een paraaf op zijn controleblad te zetten. Ik schrok mij wild toen ik het bedrag zag: zoveel geld had ik nog nooit met tomaten en komkommers plukken kunnen verdienen binnen twee vakantiemaanden in de kassen van Berkel Rodenrijs en Bergschenhoek. Laat staan in een luttele week. Ik stotterde in Frallandais tegen de kassier dat dit niet "bien" kon zijn, maar hij lachte mij geruststellend toe en verklaarde dat dit de schuld was van al het verplichte overwerk. Als ik lid zou worden van de Communistische Vakbond van de fabriek, waar hij secretaris van was, zou zijn organisatie ervoor zorgen dat verplicht overwerk werd afgeschaft, met behoud van het huidige salaris. Daar zal ik dit weekeinde over nadenken, mompelde ik, en haastte mij weg, omdat ik dorst had en Parijs in alle lentelieflijkheid op mij en mijn Solex lag te wachten.

Toen ik de volgende maandagmorgen inklokte bij de poort, lag er een bericht van de personeelsdienst in de gleuf van de ponskaart. Daarop stond dat ik overgeplaatst was naar sectie SdE, in hal 5. Hal 5 lag achteraf op het terrein en er stonden wat bordjes Verboden Toegang, die ik negeerde. Ik stapte hal 5 binnen via een stalen deur en stond oog in loop met een 20-tal gloednieuwe groene Saviem/Renault AMX-30 legertanks, allemaal nogal dreigend op mij gericht. Ik toonde mijn oproep aan een vriendelijker iemand, die mij naar de achterzijde van de hal bracht, naar een deur wees en zei dat ik daar moest zijn. Het stampende geluid van achter de deur, waarop in grote letters Salle d' Essay (SdE, Testruimte) was geschilderd zwol tot een ongekende herrie aan toen ik binnenging: op 16 betonnen banken, gepositioneerd in een dubbele rij van 8 stuks stonden 16 gigantische, nieuwe dieselmotoren brullend in te draaien, verzorgd door 5 gespecialiseerde monteurs. De voorman groette mij luid schreeuwend en hevig gesticulerend als een lang verloren zoon, maar kon zich nauwelijks verstaanbaar maken. Later begreep ik dat de man een soort privé gebarentaal gebruikte, die geheel aan mij voorbij ging. Hij gaf mij een schone blauwe overall, om over mijn oude spijkerbroek en hemd aan te trekken en instrueerde mij rond te lopen en goed te kijken naar wat iedereen deed. Tot zover niets nieuws onder de zon, behalve de overall, die mij nu wat officieels gaf.

De BdE-monteurs aten altijd in groepjes van 2 of 3 om hun motoren niet zonder toezicht te laten draaien. Zij vertelden mij tijdens de lunch dat elke nieuwe tankmotor 18 uur non-stop moesten draaien op de bank. Inclusief aansluiten en afbreken, instellen en sleutelwerk e.d., werkte dat uit op een ritme van 24 uur per stuk. Er werd dus in een ploegendienst gewerkt van 8 uur ieder, 7 dagen per week. Dat betekende ook dat er om de 3 uur een motor werd afgetakeld om naar de wachtende tanks gereden te worden voor installatie, door andere werklui. Toen ik die dag na de lunch weer zat te knikkebollen door de wijn, bracht een van de monteurs mij met een begrijpende knipoog naar een matras achter een rij oliedrums. Hier doen wij om de beurt een tukje, tijdens de diensten; nu is het uw beurt, zei hij.  


Piperade-achtig beleg

Iedereen die in de Pyreneeën geweest is, is bijna zeker in aanraking gekomen met het Baskische gerecht Piperade. Dit is een gestoofd mengsel van groene paprika, tomaat, de lokale rode peperpoeder (piment d’ Espelette), peterselie, ui en knoflook. Lokaal gebruikt men daarnaast vaak ei, gedroogde ham en misschien wel andere ingrediënten (olijf? kaas?), die ik nog niet ben tegengekomen: de basisonderdelen laten veel ruimte voor inventiviteit. Geserveerd op of met omelet, of op rijst is dit een hartige, zonnige boerenmaaltijd. Ik heb een potje van een eigen versie in de koelkast, die ik als hartig smeerbeleg gebruik voor boterham of sandwich, i.p.v. de kaas en worst, waarover mijn diëtiste blijft doorzeuren. Zij gaat akkoord met mijn mengsel, onder voorwaarde dat ik zuinig ben met de olijfolie.
 

Simpele piperade als broodbeleg

Je hebt nodig:

1 fijngesnipperde, middengrote ui
1 flinke teen gesnipperde knoflook
400 gr (klein blik) gehakte tomaten in sap, óf
een gelijke hoeveelheid gehakte verse, gepelde tomaat
wat tomatenpuree of -sap (optioneel)
zout
1 mespunt cayennepoeder
1 flinke theel paprikapoeder (als je het kunt krijgen is de gerookte Spaanse paprika hier erg lekker voor)
2 eieren, tot schuimig geklutst
olijfolie

In een of twee eetl olijfolie smoor je ui en knoflook. Na enkele minuten voeg je je tomaatkeuze toe, eventueel met tomatenpuree of -sap. Vervolgens doe je er naar eigen inzicht zout, paprika en cayenne bij. Als het meeste vocht van de tomaat verdampt is roer je de eieren met snelle bewegingen door de massa om te voorkomen dat de eieren stollen. Laat dan afkoelen en gebruik op brood, sandwich, toast, of als vulling voor omelet etc. Laat niet langer dan een paar dagen in de koelkast staan; maak geen grote hoeveelheden, die niet snel gegeten gaan worden. 



>> Saviem/Renault: Solex (1)
Trechters/funnels (11) <<
Plaats een reactie

Nog geen toevoegingen aanwezig.