Kookboekpraatjes vullen gaatjes!




Als er werk aan de winkel was in de Bevrachting, dan werd er doorgepoot: Beethoven bleef zwijgen, Boervrouwkoningaas bleven in het beduimelde doosje, de fles van de huisalcoholist bleef gekurkt in de la en de Melitta koffiefilters draaiden overtime. Iedereen kwam tegelijkertijd binnenhollen met teksten of ponsbanden, die versleuteld, of (letterlijk) geknipt en geplakt dienden te worden. En iedereen vond de eigen berichten het belangrijkst, met de instructie dat alle andere prioriteitsopdrachten maar moesten wachten. Snel leerde ik niet in discussie te gaan, tegen alles "ja" te zeggen en gewoon mijn eigen ritme aan te houden. Ik hield van de druk, de chaos, de herrie en de atmosfeer van "deal maken". Al snel leerde je wie er aan de andere kant van de lijn je tegenhanger was en konden er soms persoonlijke instructies worden toegevoegd, die je eigen bericht misschien net iets eerder op het bureau van de ontvanger konden brengen, dan eenzelfde aanbod van een ander. Dit resulteerde voor mij ook wel eens in een onzedelijke opmerking. Een Hongaar, die dacht dat ik een secretaresse moest zijn, vroeg in een persoonlijke toevoeging of ik "schöne Beine" had. Ik vond dat mijn antwoord, ja, de waarheid was. Het gevolg van die vraag en het vervolg van de discussie, in een totale vrije val van mijn kant, moet de man nog jarenlang als een donkere schaduw op de ziel gedrukt hebben. Op onze afdeling werd dit in ieder geval een klassieker. Beter nog dan de keer dat een jonge medewerkster van een expediteur mij een vraag wilde stellen, maar eerst vroeg of ik potent was. Op het moment dat ik deze feestelijke vraag volmondig bevestigde, dolgelukkig dat iemand daar eindelijk belangstelling voor had, hoorde ik een strenge stem op de achtergrond tegen haar roepen: "Kompetent, Gitta, kompetent nicht potent"!
Er waren globaal vier soorten berichten: eindeloze lijsten van ladingen in de markt, met hoofdgegevens over laadhaven, loshaven,  datum van beschikbaarheid e.d. Vervolgens de eindeloze lijsten van schepen met klaar-voor-laden-posities, met details over soort schip, laadvermogen en specialiteiten. Gezien het alsmaar rondsturen van deze berichten, met en zonder aanpassingen, in de hoop aandacht te vinden, werden deze in sappig Hamburgs de naam "Rundhurberichten" toegekend. De derde categorie telexen waren de inhoudelijke onderhandelingen, te vergelijken met de dobber en een vis, die aan haak en aas friemelt om te beslissen hoe lekker het aas is en wanneer toe te happen. De vierde categorie in deze viswedstrijd, vormden de berichten, die het klaarmaken van de charter party, het contract, moesten regelen. Dit laatste was de specialiteit van Julie, die ook moest proeflezen.
Op een dag in november was het wat rustiger en waren de heren een paar potjes Skat aan het spelen onder het genot van fikse whisky's en Hollandse sigaren. Ook Beethoven was weer van de partij. Ik had besloten hun trucje, waaraan ik enkele weken lang mijn medewerking had verleend, nu voor mijzelf uit te voeren. Ik liep alle binnengelopen lijsten van die morgen door en besefte dat ik mij moest concentreren op lading die mijn leermeesters zelf niet zouden aanraken: partijen van onder 1000 ton. Al snel viel mijn oog op een partij van 800 ton gekoelde boter, die de E.E.G. verkocht had van de boterberg (gesubsidieerde zuiveloverschotten) naar Leningrad vanuit Hamburg of Bremen. Als een razende liep ik alle tonnagelijsten door van de laatste paar dagen, koos enkele mogelijkheden en schoot verzoeken om interesse af via telex. Tot mijn verbazing kwam er van een coasterrederijtje in Altona, een gemeente naast Hamburg, een voorstel dat onder voorbehoud van verdere details door de boterexporteur werd geaccepteerd. Ik stoorde de de tweede man, Bernt, tijdens zijn spel voor zijn toestemming. "Alles schön, mook mal", zei hij en wuifde mij weg. Enige dagen later, nadat het contract werd getekend, bleek dat het desbetreffende schip over onvoldoende koelruimten beschikte. De reden dat dit niet eerder vastgesteld werd bleef onduidelijk, maar was voor mijn collega's volledig onbelangrijk. Stoïcijns stelden de heren mij gerust dat "de Russen zo weinig boter hadden dat ze mijn gesmolten boter wel weer hard zouden maken"! Twee dagen vóór het aantreden van het schip begon het in Noord Duitsland en Scandinavië vroeger dan normaal te vriezen en was ieder gevaar voor een claim geweken: er was geen mechanische koeling meer nodig. Ik had geluk gehad. Mijn eerste contract werd uitbundig gevierd met met een natte lunch. 
In de loop van december vond ik in een Engelse scheepvaartkrant een advertentie van een Londense tankerrederij. "Gezocht, jonge, eventueel niet Britse medewerker voor onze charterafdeling in Londen, met bewezen scheepvaartervaring en bereid verder intern opgeleid te worden inclusief Baltic Exchange kwalificaties. Kennis van tenminste twee Europese talen vereist, naast, voor niet-Britse sollicitanten, voldoende Engels, op tenminste niveau Cambridge-One. Salaris £1800/1900 (per jaar!!) maar voor de juiste CV bij te stellen". Op mijn schriftelijke sollicitatie werd mij enige tijd later een telefooninterview van 45 minuten afgenomen en vastgesteld dat ik naast mijn Cambridge-One, Frans, Duits en Nederlands sprak. Omdat de kennis van Duits en Frans van de man, die met mij sprak, minder was dan die van een eersteklas HBS'er, slaagde ik met mijn praktische kennis van Duits en Frans, met flying colours, zoals hij zei. Twee weken daarna ontving ik een uitnodiging met een betaald retourtje Hamburg/Londen voor een afsluitend gesprek op het hoofdkantoor. Ik was zo trots als een pauw: dat was kat in't zakkie. Men zou akkoord gaan met een salaris van £2150. Een goede secretaresse verdiende £1000 per jaar, volgens de advertenties in diezelfde krant. Viva de baan in Londen. Zouden bolhoed en streepjespak mij wel staan?
Twee dagen later werd ik bij Herr K. binnengeroepen: belangrijk telefoontje uit Nederland! Hij verliet zijn kantoortje en liet mij alleen. De man aan de andere kant zei dat hij personeelschef van de Rotterdamse rederij was en van de heer B. gehoord had dat ik bijna vier jaar meegedraaid had als leerling bij de Duitse agent. De heer B. had hem verzekerd dat ik kon assisteren bij een probleem. Samen met een concurrerende reder hadden de twee organisaties besloten een gezamenlijk kantoor op te richten in New York. Daarvoor zou door iedere partner een "veelbelovende" jonge medewerker worden afgevaardigd om Amerikaanse ervaring op te doen. Helaas lukte het de Rotterdammers niet om uit eigen gelederen iemand enthousiast te krijgen voor een baan in de V.S. Zou ik bereid zijn, om gezichtsverlies te voorkomen, met terugwerkende kracht in dienst te treden, met vertrek naar New York zodra een werkvergunning geregeld zou zijn? Ik ging ter plaatse akkoord, onder voorbehoud dat Londen hier geen probleem mee zou hebben.
Londen wenste mij veel succes. Hiermee had de tweede gebeurtenis van de loterij van het leven plaatsgevonden. Korte tijd later meldde ik mij vol energie bij PZ, kantoor Rotterdam, om te horen dat er géén plaats voor mij was op een nuttige afdeling en dat ik thuis moest afwachten wanneer het visum afkwam.

Over tussentijds salaris en remuneratie in N.Y. kon niet gesproken worden.
Ik besloot dat varkentje later te wassen en eerst wat vakantie te houden.

Arroz de "vulmaarin", Gevulde rijst.
Onze Nederlandse vrienden lijken, als zij in Portugal zijn of zijn geweest, altijd tenminste één keer op te merken dat het vreemd is dat men in de kroegen en restaurantjes van dit land vaak aardappelen, vlees of vis én rijst krijgt voorgezet. Let wel: aardappels (gebakken of gefrituurd) én rijst, geen groente.* Een logische observatie van een typisch aardappelen, vlees of vis en groentevolk. In Noord Europa heerst al meer dan een eeuw bijna overal een Avégé-cultuur, zeker sinds de Tweede Wereldoorlog, wat tegendraads lijkt te zijn aan de oorspronkelijke gewoonten, toen de noordelijk gelegen landen genoodzaakt waren het in de winter grotendeels met gedroogde, ingezouten of ingemaakte producten van het land te moeten doen. Geen verrassing in deze moderne tijd van preserveren en vervoer. Wat ook een verrassing is voor de meeste bezoekers, is het feit dat er al meer dan 1000 jaar rijst wordt geteeld in Zuid Europa en zich daarmee een vaste plek heeft verworven in het eetpatroon van de desbetreffende volkeren.
Dit neemt niet weg dat tegenwoordig, in ieder geval in Portugal, weleens een schaaltje slappe, overkookte snijbonen of broccoli (vaak ook nog te koud en te zout) wordt meegeserveerd, terwijl een tomaten- of gemengde salade altijd bij te bestellen is. De vele soorten verse groenten die je hier op de markt kunt kopen, vind je vaak terug in de rijstgerechten, die bij vlees en vis op tafel kunnen komen. Zoals rijst gemengd met groente, of stukjes vlees , vis of schaaldieren. Arroz de pato, rijst met eend, is waarschijnlijk het op één na meest geliefde gerecht van de Portugese keuken. Arroz de tomate volgt waarschijnlijk (als rijstgerecht) op de tweede plaats. Men zegt weleens dat er in Porugal voor iedere dag van het jaar een kabeljauwgerecht bestaat. Ik heb er al bijna 200 geteld in de verschillende kookboeken die ik heb. Maar van de soorten Arroz de "vulmaarin" zijn er evenveel als het aantal families dat Portugal telt: rijst met spinazie, rijst met broccoli, rijst met boter, rijst met knoflook, rijst met koriander, rijst met bruine bonen. En ga zo nog maar even door. Hieronder het basis gerecht, Arroz de tomate, die gisteren geserveerd werd bij mijn gebakken kalfslever met uien, op een terrasje aan zee.

*Puree heb ik nooit met rijst geserveerd gezien en gekookte aardappelen horen, zover mijn ervaring gaat, alleen bij vis. Echter, zoals met zoveel zaken in dit land, kan dat van streek tot streek zo maar verschillen.

Arroz de tomate/Tomatenrijst
Voor 4 personen
300 gr long grain, Amerikaanse Carolina of Surinaamse Patna rijst
1 middelgrote ui, gesnipperd
2 tenen knoflook, gehakt, niet geperst
1 half blik ( ±250 gr netto) gehakte, gepelde tomaten, uitgelekt**
4 eetl olijfolie (geeft ook smaak aan de rijst)
2 laurierbladeren
zout en peper
(halve citroen en gehakte peterselie of koriander. Optioneel)

1. in een middelgrote pan met deksel, bak je de ui, knoflook en laurier in de olijfolie tot glazig
2. voeg de tomaat toe en laat even stoven. Voeg intussen peper en zout toe
3. meet het volume van de rijst en voeg twee keer dit volume aan water toe
4. wanneer alles aan de kook is, voeg de rijst toe, roer alles goed door elkaar
5. breng opnieuw aan de kook, roer nog een keer en doe deksel op de pan
6. zet de vlam laag (gebruik een treefje tegen eventueel aanbranden) en laat 30 minuten sudderen
7. neem deksel weg, roer het geheel goed om. Laat 10 minuten zonder deksel uitstomen, neem van de vlam
8. serveer, gegarneerd met wat citroensap, koriander of peterselie en extra peper)

** Als vers alternatief: 3-4 middelgrote, gepelde tomaten, zonder zaad, in stukjes. Voeg  eventueel 1 theel zoete paprika toe voor de kleur. Het gerecht is NIET droog als bv. nasi goreng, waar slechts 1,5 volume water wordt toegevoegd.



>> Trechters/funnels (12)
Saviem: koffie en een boffie (3) <<
Plaats een reactie

Nog geen toevoegingen aanwezig.