Kookboekpraatjes vullen gaatjes!




Jullie Darius is iemand die bij een bepaald soort (jaloerse?) vrienden irritatie oproept door te zeggen dat hij het altijd zo druk heeft. "Waarmee dan?", vraagt men steevast. "Jam maken (wanneer er weer een onverantwoordelijke vriend 15 kilo pruimpjes komt brengen), sambal en likeur brouwen, zwembad schoonhouden, of 50 km rijden voor een nieuw lunchadres", antwoord ik altijd in steno; ze hoeven niet alles te weten. Daarom was ik zelf verbaasd om te merken, dat ik in de afgelopen weken in mijn drukte steeds lustelozer, kort-ademiger en energielozer werd.
Kort daarop, op een recente maandagmorgen moest ik zeker tien minuten hyperventileren na de taak mijzelf na de morgendouche af te drogen, toen mevrouw Darius mijn protesten in de wind sloeg en de huisarts belde, die haar opdracht gaf mij onmiddellijk op de eerste hulp van onze lokale kliniek, de CUF, af te leveren, onder dwang en/of psychologische druk, variërend tussen voortaan alleen slapen in het kolenhok of het nooit meer maken van rijst met kerrie of summer pudding. Omdat de CUF op drie autominuten afstand is van ons onderdak en de Braziliaanse intake arts, (die leek op een ongekamde, gekreukte Maffioso Don na een dronken nacht uit met de boys), op basis van maar vier vragen een haarscherpe diagnose stelde, lag ik binnen 20 minuten in een hospitaal-voorschoot op intensive care. Onder die noemer valt in deze kliniek een afdeling van slechts vier bedden, 24 uur bewaakt door twee verpleegsters en gedurende 22.00 tot de vroege morgen een arts, die in een rustig hoekje een volledige, piepkleine werkplek tot beschikking heeft. Mijn probleem was, zoals een Rotterdamse werknemer vele jaren geleden eens tegen mijn vader zei, "een trombone in mijn long". Ofwel, een embolie in de long als gevolg van trombose in het been. Dat was misschien diezelfde spreekwoordelijke Rotterdammer die, na een bezoek aan de hoofdstad, thuis vertelde dat hij in Amsterdam aan een bouwput had gestaan en triplex was om te zien hoe weinig daar gewerkt werd.
Het is nog maar luttele jaren geleden, vertellen doorgewinterde expats mij, dat de meeste ziekenhuizen in Portugal kale, uitgeleefde betonnen holen waren, waar zorg op z'n minst dubieus was, en waar artsen privé geld onder de tafel vroegen voor de publieke diensten waarvoor zij door de staat werden aangesteld. Mensen met geld huurden zelf een of meer professionele verpleegsters, die dag en dag bij "hun" patiënt de wacht hielden, medicijnen controleerden of extra eten of diensten regelden. Het is algemeen bekend dat verreweg de meeste Portugezen tot maar 15 jaar geleden bij het eerste pijntje een vliegtuig naar Zwitserland of de NHS (G.B.) namen, om zich daar te laten behandelen. Nu zijn er semi-particuliere klinieken, die in samenwerking met verzekeringen private of semi-private medische zorg van hoge kwaliteit kunnen leveren, als gevolg waarvan ook de openbare inrichtingen veelal betere hulp zijn gaan bieden, zij het dan dat er vaak kleine bijdragen betaald moeten worden voor bepaalde diensten.  
Ik heb zelden in een ziekenhuis gelegen, waardoor ik te weinig eerlijke mogelijkheden heb om vergelijkingen te treffen. Ik werd voortdurend door verpleeghulp omringd. Controlerende artsen, die zeer informatief waren, maakten regelmatige ronden, drie keer per dag werd van alles gemeten, bloed afgenomen en het dagelijkse sponsbad was efficiënt en discreet. Het grote verschil met wat ik persoonlijk wél meegemaakt heb of van nabij heb kunnen zien, was het persoonlijk ervaren hoe tactiel de mensen hier ingesteld zijn. Voortdurend kreeg ik bemoedigende schouderklopjes, kneepjes in de arm of been, een vriendelijke aai over het hoofd of werd mevrouw Darius uitgenodigd haar man even een kus of knuffel te geven, of het al bezoekuur was of niet. Ik werd tot grote hilariteit van alle verpleegsters, en enkele verpleger, uitgedaagd Portugees te spreken, of hun in het Frans, Engels of zelfs Duits te antwoorden, als het thuisgekeerde emigrantenkinderen waren. Ik verliet de CUF met lichte weemoed, wetend dat ik door snel handelen geen schade had opgelopen. Bij het afscheid vijf dagen later, kreeg ik een rij stevige omhelzingen en dikke zoenen. 
Kom daar maar eens om in Nederland.


Sambal goreng Labu Siam (Chayote of  Shushu)
(Voor 4 personen)
Enkele jaren geleden heb ik via het Internet een Indisch echtpaar leren kennen, dat ook eens bij ons heeft gelogeerd. Op de lokale markt wezen zij naar een mij onbekende lichtgroene vrucht, die er uitzag als een grote peer, met typische groeven in de lengterichting, alsof er drie of vier delen aan elkaar gegroeid waren. Dat is labu siam, een onderdeel van de Indonesische lalab, een soort dip van rauwe of kort gekookte groenten, die bij het eten gedoopt worden in een verse sambaltrassi, vertelden zij. Deze vrucht die niet geschild of ontzaad hoeft te worden blijft stevig bij bakken of koken en heeft de eigenschap, net als tahoe, gemakkelijk de smaak van andere ingrediënten te absorberen. Van oorsprong een Zuid-Amerikaanse liaanvrucht, is dit een komkommerachtige, die ook in Nederland te koop is. Het recept is de moeite waard.

3 Labu siam/chayote/xuxu of shushu, 1 grote rijpe tomaat, 1 grote ui, alles in 2 cm blokjes snijden
3 schijfjes verse laos
3 blaadjes daun salam
1 grote teen knoflook, fijn gehakt
1 vingerkootje trassi
1 eetlepel sambal oelek, of naar smaak
5-10 petehbonen, in lengte richting 1 of 2 keer doorgesneden tot korte staafjes
1 bouillonblokje (vis of groenten)
± 150 gr garnalen
± 200 ml cocosmelk
± 2 theel suiker of stukje gulah djawa van gelijke zoetwaarde

1 - bak trassi even aan, dan voeg je ui, knoflook, sambal, laos, salam toe om alles samen te laten fruiten
2 - voeg alle andere ingrediënten, behalve de garnalen en de suiker, toe met genoeg water tot alles net onder staat
3 - breng snel aan de kook, draai het vuur naar laag en voeg de garnalen toe
4 - laat 15 minuten zachtjes stoven, proef, voeg suiker en meer sambal toe naar smaak
5- geef het gerecht nog 3 tot 5 minuten en serveer met rijst.

 

 

 

(Wonen in Portugal)



>> Huurders (3)
Plaats een reactie

Peter 11-08-2014 19:33
Hé maatje, ook hier een late reactie direct vanuit jouw eigen tuinkamer. Uiteraard wist ik van bovenstaande en we hielden dan ook rekening met een wat minder actieve Darius. Zo ook vanochtend, bij het wandelen met de honden. Op de één of andere manier gaan jouw opmerkingen over "rustig kleine stukjes lopen" en de manier waarop ik jou vanochtend tegen de met grote takken bezaaide berg op zag gaan niet geheel hand in hand. :-D. Goed te zien dat je (grotendeels) weer "onze" Darius bent.
Ik blijf moe, maar mijn dagelijkse siesta doet wonderen. Dank D.
KarinF 21-07-2014 17:29
Ik ben wat laat met reactie want ik haal af en toe een aantal bijdragen van je in. Normaliter met een grote lach op mijn gezicht maar je ziekenhuisavontuur is toch wel even schrikken. Gaat het allemaal weer goed met je?
Dank voor je bezorgdheid; onkruid vergaat niet. Er is geen schade en ik ben weer de oude. Ik kom nu regelmatig die verpleegsters tegen in mijn stamcafé. Mevrouw Darius moet steeds weer lachen om mijn nieuwe vriendinnetjes en hun hurry mij te begroeten. Groetjes, Darius
GW 14-06-2014 16:21
Geachte Darius, mij is zojuist ter ore gekomen dat je onlangs geveld bent door een propje. Nu is er voor ons bereisde, belezen en beschreven wereldburgers niks vreselijkers te bedenken dan struikelen over een propje. Mocht je tijdens je aanstaande bezoek aan Les Pays Bas hierover van gedachten willen wisselen weet dan dat de deur altijd open staat.
Met vriendelijke groet, een mede propper.
Dank voor de uitnodiging. Als ik nog welkom ben bij je vrouw gezien haar recente protesten over mijn afvalligheid t.a.v. de HEMA. Misschien is dat dan bij te leggen met een biertje en een stuk rookworst? Dank voor je reactie. Darius
 
1-3 van de 3